Teleurstelling

Teleurstelling; belangrijk voor de ontwikkeling

Wat ik als leerkracht van hoogbegaafde kinderen veel meemaak, is dat de kinderen zo moeilijk kunnen omgaan met teleurstellingen. Iets dat me mateloos fascineert.


In deze tijd lijkt het de gewoonte geworden om kinderen te behoeden voor teleurstellingen. Alsof je er een trauma van kunt oplopen. Het lijkt wel of hoogontwikkelde ouders van hoogbegaafde kinderen er een sport van maken om alle fouten die het kind kan maken vooral te voorkomen.
Ik kan er de klok op gelijk zetten dat na een onvoldoende voor de topotoets diezelfde vader of moeder weer op bezoek komt om te vragen voor een herkansing, want Jasper kon er echt niet van slapen. Terwijl ik er als leerkracht luchtig mee omga en meer samen met de leerling wil onderzoeken wat er is misgegaan bij het leren. Want dat zet pas zoden aan de dijk.


Onlangs nog. Zo aan het eind van het schooljaar is groep 8 heel erg druk met de musical en daar horen natuurlijk decors bij. Na een ochtend papier aan elkaar plakken met een touwtje ertussen voor de stevigheid waren er al scheuren ontstaan in het decor. Iemand had toch met schoenen over het decor gelopen. Ik ging er heel normaal mee om met de woorden: “Jongens dat is allemaal te herstellen”. Tot er een collega zich mee ging bemoeien en bij me kwam met de woorden dat het niet ging lukken met het decor, had hij gezien.


De reguliere groepen 8 hadden canvasdoek gebruikt dat niet kon scheuren en het verschil werd zo toch wel heel erg groot.
Ondanks mijn antwoord dat het maken van decors van mij geen wedstrijd was tussen groepen zag ik wel dat mijn antwoord niet het gewenste resultaat had.


Om mijn goede wil te tonen ben ik toch met hem meegelopen naar de kinderen die nog steeds druk waren met het decor. “Jongens, lukt het?” “Ja hoor, alleen jammer van de scheuren”. “Ja, dat zei meester Bart ook al”.“Vinden jullie het storend?”, vroeg ik. “Wel jammer, maar dat wist je al” .“Weet je wat we doen?”, zei ik. “We stoppen er nu mee en ik denk na over een oplossing”. “Dat is me ook wat, zei mijn collega”. “Hoezo, vroeg ik”. “Nu hebben ze al het werk voor niets gedaan”, zei hij. “Wat vind je daar nu erg aan?”. “Nu zullen de kinderen wel heel teleurgesteld zijn”. “Tja, dat zou kunnen”, was mijn antwoord. Maar er komt een oplossing voor. “Dat jij er zo gemakkelijk mee kunt omgaan”, antwoordde hij.


Bij navraag in de klas vond niemand het een probleem. “We hebben het in ieder geval geprobeerd, Eddy”. En daar sloeg Pascal de spijker op zijn kop. Als je nooit wat probeert in je leven kom je nooit verder. Soms zit het mee en soms zit het tegen. Inmiddels is het probleem opgelost en heb ik doeken geregeld voor een onscheurbaar decor.


Regelmatig gebruik ik in de groep het volgende voorbeeld:
Als je veel wedstrijden speelt kun je er veel verliezen maar ook veel winnen. Als je nooit een wedstrijd speelt win je nooit en verlies je ook nooit. Maar je doet ook geen conditie op.
Laten we als opvoeders de kinderen laten ervaren dat teleurstellingen bij het leven horen.
Onze taak is om hen te begeleiden hoe met die teleurstelling om te gaan.
Ik wens alle kinderen de nodige teleurstellingen in hun leven.