“Niet glijden, jongens!” “Veel te gevaarlijk!”

Afgelopen dagen was het feest voor heel veel kinderen. Sneeuw. En als leerkracht weet je dan dat er sneeuwballen gegooid moet gaan worden. Dat er ook weer onenigheid ontstaat over een sneeuwbal in de nek, terwijl je daar niet om gevraagd hebt.
Niets om je druk om te maken, dat hoort er nu eenmaal bij.
En jawel hoor, de sneeuw was de binnenkomer van de dag.”Eddy,”” mogen we straks ook sneeuwballen gooien tijdens het speelkwartier?” “Wat denk je”, is dan steevast mijn antwoord Het feit dat ze de vraag alleen al stellen vind ik altijd verbazingwekkend.


Maar ik begrijp wel hoe dit zo ontstaan is. In het onderwijswerken vooral vrouwen en hoe jammer ook, voor veel jongens worden de typisch stoere dingen verboden.
Touwklimmen tijdens de gymles staat niet meer op het programma, als er door de leerkracht als gym gegeven mag worden. Jongens mogen geen ruzie meer maken. Stoere spellen op de speelplaats wordt zo snel mogelijk de kop ingedrukt. En sneeuwballen gooien mag alleen maar tegen een blinde muur.


Het hoogtepunt van de betutteling maakte ik deze week mee.
Op de speelplaats was een plas water bevroren en er was dus een prachtige ijsbaan ontstaan. Ik had die al gezien toen ik die ochtend naar school liep. “Mooi zo, eens kijken of die onhandige motorisch zwakke  hoogbegaafde kinderen nog een beetje kunnen glijden”, dacht ik nog.
Dus toen het speelkwartier was ging ik met mijn groep naar buiten en wees ze op de glijbaan. Ik liet ze zien hoe we dit vroeger deden en er ontstond een lange rij kinderen die, eerst aarzelend, maar steeds gedurfder,zijwaarts (want zo kun je beter je evenwicht bewaren) gingen glijden.
Alles ging goed, totdat er andere collega’s naar buitenkwamen, naar me toe liepen en zeiden dat glijden eigenlijk verboden was op deze school. “Hoezo”, vroeg ik. “Nou, ze kunnen vallen en dat is gevaarlijk”. Omdat ik stomverbaasd was, wist ik even niet wat ik hierop moest antwoorden. Allerlei beelden vlogen door mijn hoofd. Beelden van kinderen met fietshelmen op. In schuimrubber ingepakte kinderen die op een veilig speelpleintje met een zachte ondergrond spelen. Een foto van de aankondiging van de cursus: Hoe leer ik vallen.
Gelukkig was mijn speeltijd nagenoeg om en ging ik met de kinderen naar binnen. En uiteraard vroegen de kinderen zich ook af, waarom ze niet meer mochten glijden. Ik heb ze maar uitgelegd dat er een heleboel mensen zijn op deze wereld die niet van stoere dingen houden, omdat ze zelf vroeger in hun jeugd geen stoere dingen hebben mogen doen. “En jij Eddy?” “Ik gelukkig weljongens en meisjes”. “En ik hoop dat jullie ook nog veel dingen gaan doen die heel veel mensen eng vinden”.


Als man in het onderwijs komt het steeds vaker voor dat je je moet verantwoorden omdat je nou eenmaal anders omgaat met de opvoeding en met kinderen. Ik zou willen wensen dat die vrouwelijke collega’s dat nu eens eindelijk gaan inzien en er daarom ook begrip voor hebben. Ik gun dat mijnkinderen ook.
Overigens kon Peter me haarfijn uitleggen waarom je beter in evenwicht blijft als je zijwaarts glijdt. Een mooie opsteker voor iedereen.