Gelijke kansen in het onderwijs voor iedereen?

Al 5 jaar werk ik als leerkracht in het voltijds onderwijs aan hoogbegaafde kinderen. Een missie, een passie die me veel voldoening geeft. Ooit voor gekozen omdat mijn eigen kinderen die specifieke aandacht de hele basisschooltijd moesten ontberen.


Wat me vanaf de eerste dag een doorn in het oog is, dat de eigen bijdrage voor ouders die gekozen heb voor deze vorm van onderwijs best wel fors is.
Allemaal verklaarbaar: Meer vakleerkrachten, kleinere klassen, specifieke onderwijsmiddelen. Maar dat daardoor een aantal kinderen geen topdown- en deeplevel onderwijs krijgen, simpel omdat hun ouders dat niet kunnen betalen, vind ik eigenlijk onacceptabel.


Ik ben een enorme voorstander van gelijke onderwijskansen voor iedereen. Het mag in Nederland niet zo zijn dat alleen met mensen met geld deze unieke kans wordt geboden.


De oplossing is natuurlijk dat het ministerie extra geld beschikbaar stelt en dat er dus geen eigen bijdrage van de ouders hoeft te worden gevraagd.
Een utopie, waarover al jarenlang wordt onderhandeld tussen bezorgde ouders, stichtingen en Den Haag.
Maar niet alleen in het basisonderwijs zorgt die ongelijkheid voor onwenselijke situaties.


Pas nog vertelde een goede bekende van me dat de dochter van haar vriendin, leerling van een gymnasium samen met een andere leerling aan een uitwisselingsproject deelnamen en binnenkort daarvoor naar India zouden gaan. Twee weken lang.
“Wie gaat dat betalen”, was mijn eerste vraag. “Tjee, dat zeg je nu altijd”, was het antwoord van haar. “Ja natuurlijk”, was mijnantwoord. “Het kan toch niet zo zijn, dat alleen kinderen van rijke ouders, die de reis kunnen betalen, die mogelijkheid hebben.
Nu heb ik met haar vaker die discussies gehad, omdat onze achtergrond verschillend is.


Ik kom uit een situatie waar er nooit geld was toen ik studeerde. Als ik wat wilde moest ik er zelf voor werken, en keihard werken. Haar werd alles in de schoot geworpen.
Ik vind dat geen enkele school in Nederland die ongelijkheid in de hand moet werken. Sterker nog, ik vind dat iedere school er alles aan moet dan dat ieder kind gelijke kansen en mogelijkheden heeft.
Als er al projecten worden georganiseerd dan zou de eerste gedachte moeten zijn: Kan iedereen hieraan deelnemen en wat is het doel van dit project.
En dan vind ik ook nog, dat een project zo ver weg buiten alle realiteit ligt. Frankrijk is ook interessant, een stuk dichterbij en bereikbaar voor iedere leerling. Ook voor die jongen of dat meisje die niet al 4 keer per jaar op vakantie gaan.